creep the obscure

lioness

2010-11-19T11:09:00.000-08:00

Ben ne zamandır Songs:Ohia dinlememişim diye sordum kendime ve sonra da hemen Fizy'yi açtım. Bilgisayarımda hiçbir şarkısı kalmamıştı nedense, sebebini bulamadım. Sanki bir işe yarayacakmış gibi üst üste en sevdiğim şarkılarını üst üste dinledim, hala da dinliyorum. Bir işe yaramıyor ne yazık ki. Nasıl başardıysam-aslında çok iyi biliyorum- pek bir şey hissetmiyorum. Sanki hiç olmamış bu şarkılar hayatımda ve ben dinlerken ne kadar da güzel diye düşünmemişim. Bu da bana bir ders olsa? Böyle alırsın kalbini eline işte ona olduğu yerde iyi davranmazsan, onu koruyup kollayıp en içinde tutmazsan. Birgün gelir uçar gider olduğu yerden işte ve sen onu geri getiremezsin! İstersen ömrünün sonuna kadar Songs: Ohia dinle!
En yakın arkadaşım sürekli söylerdi ona döktüğüm onca gizden sonra: 'Sen kendini iyi hissediyorsan, senin için iyi olduğunu düşünüyorsan sorun yok.' Benim de cevabım bir kendime bir de arkadaşıma iki farklı şekilde ağzımdan çıkardı. Ona 'İyiyim, çok eğleniyorum, güzel vakit geçiriyorum.' Kendime ise 'Hiçbir şey yolunda değil, bu işte yanlış olan bir sürü şey var'.
Eğlence bitti, zamanlarım oldukça sıkıcı ve bencil. 'Hiçbir şey yolunda'. Hayır bu bir yazım hatası değil. Hayatım bir hiç ve bu şekilde gayet de yolunda. Her şey çok doğru çünkü eğri gidebilecek herhangi bir hamlede bulunmuyorum. Uzun günler hep çok kısa bir şeyler yapmak için.

tuğçenin bana aldığı kupa

2010-10-24T09:13:00.000-07:00

neden eşyaları toplarken yanımızda kimse yokken dağıtırken çoklar? hep bunu sordum kendime o minik yumurta kolilerini doldururken. bütün 2 seneyi toplarken tekbaşıma neden beraber dağıttığım kimse yoktu? en ağır kitap kolisini bantlarken her kitaba tek tek bakıp içinde yazanları aklımdan geçirirken benim yazdığım kitabın ortalarda olmaması yeterince can sıkıcıydı hem de. 2 sene boyunca dağıtıp durdum kendimi evimi eşyalarımı etrafa ve sonra toplarken kendimi de toplayıp o evden atacağımı sanmakla nasıl bir aptallık ettiğimi ancak boş eve son bir bakış atarken fark ettim. derli toplu duruyor oluşum belki de sadece görüntüden ibaretti. dağıttıklarım kolilere sığmıştı sonunda ama ben nereye sığacaktım? bütün o insanlar nereye girmişti ya da gireceklerdi?
toplanıp geldiğim bu uzak yerde her şeyden uzak steril kalmam mümkünmüş gibi gözüküyor ne de olsa dağıtacak pek fazla alanım kalmadı. kaçabileceğim en uzak yerde koliler açılıp yeni yerlerine sığdıktan sonra kendimi nereye koyacağımı bir türlü bulamıyorum. düşünmemek için hergün harcadığım onlarca saat zamanın geçmesine yarıyor sadece. ama beni nereye koyacağımı hergün soruyorum kendime. Ben nereye dağılıp sızacağım? ya da benimle beraber dağılacak ve yeniden toplanacak kimse kaldı mı etrafta?
beynimde sürekli yankılanan yıkım düşüncesi nedir ki? yıkmak yeniden yapmak ya da toplamak yeniden dağıtmak, sonra yerleşip yeniden toplanmak. ben aslında evimi toplamadım kendimi de topladım oradan, ben de çıktım her şeyle birlikte. insanları kutulara koyup getiremedim çünkü belki de onlar benimle olmak istememişleri toplanırken. her şey dağıtırkendi, kimse taşınmak istemedi olduğu yerden ben hariç.
dışardan içeri girdim, dağılmışken toplandım. sessizce oturuyorum az çok yerleştiğim yerde. ama sadece oturuyorum bir dekor gibi. yeniden etrafa dağılmaya hiç gücüm yok. eğer mümkün olsaydı mutfağa yerleşen bir tencere bile olabilirdim ya da kütüphaneye sıkışan bir kitap. en azından bir yerim olurdu. bu odaya hasbel kader yerleştirilmiş olmam yerimin burası olduğu anlamına gelmiyor belki de. bu odanın dekoru olmam için buraya taşındım başka hiçbir nedeni yoktu.
peki o zaman yeniden nasıl dağılırım kimsenin benimle toplanmaya yanaşmayacağını bile bile?
toplanırken yalnızız; yerleşirken, kutular açılırken, yeniden sızarken hep birileri var gibi. kendimi zi yerleştirirken hep başkalarına ihtiyaç var, toplarken...toplarken, toplanmışken tekiz.

somehow light up when i'm with you

2010-08-16T15:12:00.000-07:00

ve ben şimdi bu yazıyı yazarken de bir yandan da wereyda'yla konuşuyorum. ilişkilerde netlik ya da olduklarımızı anlatıoruz birbirimize. illa bir şekil verilmesi gereken ilişkiler ve onay hissiyatı oyalamaları. erkek-kadın tamam bunlar çift. bunlar birbirine yakışan bir çift. SANANE. Kız güzel erkeğin de işi ve maaşı güzel. OLDU. Sen böyle onaylayınca her şey çok yolunda olacak. Düğüne davetiyen eline tutuşturulunca gözlerin dolup kendi düğününü hatırlayacaksın. Her şey ne güzel de başlamıştı halbuki ve sonra göbek atmıştık umarsızca takılan para ve altınlardan sıyrılıp. Karşılıklı fedakarlıklar hergün kişiliğini yontarken sırf bu onay uğruna sıkmıştın dişini. Adını koyduğun bu sıradan yansıtması ilişki canlı canlı seni gömerken sıkmıştın dişini eşe dosta gülümserken. Peki ne olacaktı? Sen işten dönerken o başka bir yerden mi dönüyordu?
30lu yaşlarının sonuna yaklaşan adamların etraftaki fazlalığı beni sosyal tespitlere meylediyor. Bu adamlardaki anarşist ve nihilist ruh 20li yaşlardan kat ve kat fazla. Sebebini düşündüğümde karşıma çıkan sebep ise sanırım 'tut lan tut kaçıyor...!!' mentalitesi. Kaçan ne? Yaklaşık 15 sene sisteme adadığın en 'verimli' yılların ve -unutma bunu da kendi tercihinle yapmıştın- artık seni eskisi gibi bedbaht etmeyen maceracı ruhun. Peki neyi tutmanın (:)) peşindesin? tek tük beyazlaşan saçların ufaktan kelleşen başına rağmen sana göz süzen o 20lik? Hiç vakit ayıramadığın uzaktan seyretmek zorunda kaldığın hobin? mesela fotoğraf? mesela o 20lik sana evet dese? Ben yap be hacı derim her şeye rağmen yap ki eylemsizlik olmasın konun 50lere geldiğinde. Yap ki kaçırmadan tut kolundan. Ben bir 20lik hatun olarak sana onay veriyorum. Ama bokunu çıkarma. Neden çıkarma peki? Evde senin işten döndüğünü zanneden bir karın hala var çünkü. Hem de ne güzel bir düğünle evlenmiştiniz birlikte gülümseyerek hayata. Yapma demiyorum yine yap, mutlu et kendini ve etrafındaki kadınları. Birzamanlar seni uygun ve muntazam bir şekle sokmak için canını dişine takmış elaleme inat yap işte bunu. Maaşının yettiği kadarını yap ama etrafındakileri sıkıntıya sokma. 20li yaşlarının ortalarında kaybettiğin güzellikleri yeniden sok hayatına çünkü bir kere kaçınca bir daha yakalanmıyor ve çünkü kırışmış ve solmuş şeklin ancak sen yaşarsen düzeliyor.

?

2010-07-28T00:55:00.000-07:00

I am a cripple in time
Happy birthday to me!

ayrı

2010-07-25T14:11:00.000-07:00

Her eski sevgilimi ayrı mekanlarda ayrı zamanlarda ayrı ayrı çok özlüyorum. Ben biraz garip miyim o zaman? Şimdi Bozcaada'da Murat olsaydı rakımızla güzel olsaydık mesela? Ya da Cankat olsaydı otelin duvarlarında yazan şiirleri okusaydık beraber; Bir Cemal Süreya, bir Özdemir Asaf... Ya kedi? Kedi burda olsaydı sarsaydık birbirimize en güzellerinden, şarabın dibine vursaydık yarını hiç düşünmeden? Birkaç küçük detay daha var diyemeyeceğim burada. Hiçbirine kızmıyorum, hepsi benim bedenime bir hatıra, hepsi ayrı ayrı güzel...

Bir de hep şu şiir var karşıma çıkan:

Seni bir kere öpsem ikinin hatırı kalıyordu
İki kere öpeyim desem üçün boynu bükük
Yüzünün bitip vücudunun başladığı yerde
Memelerin vardı memelerin kahramandı sonra
Sonrası iyilik güzellik.

Cemal Süreya

not cool enough

2010-07-15T02:57:00.000-07:00

somewhere the road is turning
and i can feel the yearning.

My neighbours have just left the upstairs and I feel that I will also do the same. I will leave this house soon. After two rejections for MA degree application, I know that there is something wrong about the life I lead. I have also understood this a couple of weeks ago. I went to Asmalımescit, to the cafe I used to visit. They did not let me sit at the place I've used to. I was not wanted anymore. Maybe I am not cool enough. Maybe I am not beautiful enough but there is something wrong with me. The house I live I love I give does not want me anymore either. I am disturbed by various elements constantly. I had better leave everything which reject me and find a new way and place for myself. As Morrissey says 'There is a place in the sun for anyone who has the will to chase one' yet I do not think that I have found mine. I am not well yet I will get over.

so sorry, two words

2010-06-29T14:59:00.000-07:00

iyi ki müzik var.

i will be a tomato when i grow up

2010-06-22T16:58:00.000-07:00

and after all it won't take long to fall in love
now i know what i don't want
i learned that with you.

the saddest part of a broken heart
isn't the ending so much as the start
the tragedy starts from the very first spark
losing your mind for the sake of your heart
the saddest part of a broken heart
isn't the ending so much as the start

gimmedanger

2010-06-16T01:24:00.000-07:00

now if you will be my lover
i will shiver insane
but if you can be my master
i will do anything.

24 saat içinde ikinci kez bozulan çamaşır makinesinin sesini duymamak için son ses dinlediğim şarkı,
Gerizekalı alt komşunun çöplerini apartmanın önüne yığdığı gerçeğini unutmak için dinlediğim şarkı,
Aysonuna kadar hiç param olmasa da gidip spor salonuna kayıt olurken dinlediğim şarkı,
Cuma akşamı içip içip yine Jankat'ı sıkıştırdıktan sonra eve gelince aklına sıçayım Seda ruh hali için dinlediğim şarkı,
Cumartesi gecesi tekila-bira-vodka-viski sonrası aklımda sadece 2-3 sahnesi kalan ama sabahında pek de 2-3 sahne kalmadığını anladığım bir yabancıyla sex yaparken dinlediğim şarkı,
Kedinin 2 gece önce arayıp kalk Çeşme'ye gel deyip ardından da istersen erkek arkadaşını da getir söyleminde hiç de ciddi olmadığınıı anladığım an fonda olan şarkı,
Sabancı'nın yaptığım başvuru sonrası beni hiç de siklememesi üzerine dinlediğim şarkı,
İşyerinde hoşlandığım adamın hergün benim popom yerine başka bir hatunun poposuna bakarken ve benim bu anı izlerken dinlediğim şarkı,

there's nothing in my dreams
just some ugly memories
kiss me like the ocean breeze

O zaman ben de tüm bunları siktir edip eski hardcore günlerime kaldığım yerden devam etmeliyim.

Hem de sanki hiç saçmasapan bir sonradan olma fotoğrafçının another no one'ı olmamış gibi,
Hem de hiç kendine bir harikalar dünyası yaratmış ama aslında bir boka sahip olmayan adama bir bokmuş muamelesi yapıp bir de üstüne yedirip içirmemiş gibi,
Sanki hiç yarım bırakıp tamamlanmayı hastanede beklememiş, serumlara direnmemiş gibi,
Cenneti görüp beğenmemiş, cehenneme razı olmamış, hep arada kalmış gibi.

O zaman Iggy & The Stooges'ten bir kez daha Gimme Danger dinleyip olmayan sigaramı yakıp kaldığım yerden devam edeyim ben.

graduation

2010-06-11T16:37:00.000-07:00

I did what needed to be done I swear.

olur öyle arada

2010-06-09T02:15:00.000-07:00

Hayallerimin üstüne büyük boy bir pizza yedim. Güle güle Sabancı, yolun açık olsun. Ben burada duruyorum hiç kıpırdaman. Kendimi çıkarıp atmak istiyorum bu evden, bu iklimi bozuk şehirden.

dedicated to Jankat secretly

2010-06-08T13:23:00.000-07:00

this is the end, beautiful friend
this is the end, my only friend, the end
it hurts to set you free
but you'll never follow me
the end of laughter and soft lies
the end of nights we tried to die
this is the end.

the summer had inhaled and held its breath too long. the winter looked the same, as if it had never gone,

2010-06-03T14:48:00.000-07:00

I thank sincerely KFC and Komşu Fırın for fulfilling my emotional starvation.
I really appreciate their efforts. I could not have succeeded without them.
And I also thank Medicana for their vain attempts to fit me into this miserable life again. They have done such a great job.

Thanks...

A Postmodernist Anti-Heroine

taxi to the dark side

2010-05-29T10:46:00.000-07:00

After I watched porn, I listened to The Love Song by The Cure in order to neutralize myself.
I think I'll stay on the dark side for a while just because my ass is not as pretty as hers. That thought is enough to kill an ordinary day. Let me be somebody's another no one again and again and again and again and again and again. It is so lovely, isn't it?

torrini effect

2010-05-22T16:38:00.001-07:00

Mamma said, lift your head from the sieve of your hands.
Mamma said eventually this hurting will end.
But the shockwaves on my bones will linger,
Like the ghost of you here in my bed.

a hand that goes to wine

2010-05-10T04:10:00.000-07:00

How I've missed to be drunk and those chasms. I am glad I've done it.

esperanza

2010-05-01T11:36:00.000-07:00

We have cleaned everything. No more traces of winter, sickness, and heartbreaking abuses.
Now there are seashells on the wall. There is a song that never stops playing. It is the embodiment of "Esperanza" but without the word's itself.
I take long walks, I pass the streets I've never visited before.
Why would a person visit a road he already knows? One should insist on going to places he does not know. When you know the end, It is no fun.
It's been a windy week, I am preparing for the impending summer. When I decorate the balcony with flowers, I will invite everybody. I like the crowd. I feel good when I am with them. They are going to help me to create serenity. That balcony will be full of flowers this summer. That house will be with people. I will walk through the walls of it. It is going to be like as if I were never broken.
I have cleaned everything, I have cleared up my mind. I am waiting for beautiful moments to surround me. And I thank for every breath I take. This is "Esperanza" which I have never believed in all through my life. I have never thought that I could be that beautiful.

ll : ll

2010-04-28T14:29:00.000-07:00

I am walking. I will clean this house. I will clean the past. When I walk, It is me again.
All the clocks are 11:11.
I am sure.

understand

2010-04-24T12:33:00.000-07:00

Let's understand some points clearly;

1-I will never have enough friends to spend the Saturday night.
2-I will never have enough money to buy the wine,clothes,mobile phone, lingerie,shoes I want.
3-I will never be sexy enough to hang around the men I desire.
4-I will never be clever or let's say hardworking enough to get the grades that I want.
5-I will never be able to do my master's degree at the university I want.
6-I will never be thin enough to squeeze into size 8.
7-I will never be happy and pretty enough to make the 'others' happy.
8-I will never have the mental balance that one needs, I am way too far from serenity.
9-I will never have a partner who is not bisexual, or have a tendency to be a homosexual.
10-I will never be able to fit into this society,city,family,company and body.

I am not even 23, my life already sucks. The things I could not achieve are more than I've hardly achieved.
This is something I call purgatory, I will never be contented. I am already dead.

shouldnthavebeen

2010-04-20T14:54:00.000-07:00

Suçu bahara atmak istemezdim ama içimde bir şeyler yer değiştiriyor gibi hissediyorum. bu yer değişimiyle ilgili artı bir bilgi olarak ben kendim ise kendime çoktan ölmüş bir ilişkinin yeniden canlandırılamayacağını pekala da biliyorum. baharsa sebep, gülüp geçebilirirm ama eğer gerçekten kendi bağımsız hallerimse bunu durdurmam gerek. çok önceydi, eskiydi, hiç yaşanmadan tükenmişti ve yeniden hortlaması gerçekten de istenmiyordu. istemek de, istememek de pişmanlık sebebi her haliyle. evetler de kötü, hayırlar da. her şeye evet desem, tamam desem buna kendim bile inanmam, ama hayır da desem üzülürüm keşke evet deseydim diye.
akşamları eve döndüğümde içtiğim bir kadeh soğuk şarap ve sigara yaptı beni böyle. rahatlıyorum, genişliyorum, ve sanırım artık akışına bırakmaya hazırlanıyorum.

enter the void

2010-04-14T01:23:00.000-07:00

gençlerle izledik bu filmi cumartesi gecesi. ben birkaç gündür kendi evimdeyim. yaptığım tek şey kendimi eve kapatıp film izlemek ve yemek yapmak.
hastalığımdan beri ilk defa evime gidip birkaç gün geçirdim. acaba orda devam edebilir miyim diye bir deneme bu aslında. ne farkı var kalabalık bir evde yaşamaktan? ne farkı var akşam yemeğini yalnız yememekten? ne farkı var beynim beni akıl almaz düşüncelerle oynatırken?
burada ya da orada. bir şey fark etmiyor. ben her yerde aynıyım. her yerde mutsuz uyanıyorum, yüzümü yıkamıyorum, saçımdan nefret ediyorum.
eminim bir sabah yeni bir şehirde ya da ülkede uyansam da bu his değişmeyecek. küçük çemberimden uzanıp hiçbir yere dokunamayacağım. bensiz, kimsesiz ve de soğuk devam edecek hayatım.
asla değişmeyecek olana inanacım tam. umutsuzluk tavan. mutluymuş gibi davranmamanın ve bu hissin dibine vurmanın değeri pahabiçilemez.

woolf

2010-04-06T16:17:00.000-07:00

'the terror; the overwhelming incapacity, one’s parents giving it into one’s
hands, this life, to be lived to the end, to be walked with serenely;
there was in the depths of her heart an awful fear’. This fear
is prompted by the feeling that one is outside life, and must find an
entry point to it.

says Woolf and I agree with her.

rajaz

2010-04-04T09:59:00.000-07:00

Şu anda Chaucer çalışıyor olmam gerekiyordu ama ben bunun yerine Rajaz dinliyorum. Birkaç ay önce olsa ölesiye ders çalışma krizlerine girerdim sanırım. Çok da umrumda değil artık.
16 yaşındayken internet yoluyla tanıştığım bir adamla yaptığım msn konuşmasını hatırladım birdenbire. Bir haftadır bunun üzerine düşünüyorum ve dönüşümümün o zamanlara denk geldiğini az çok tahmin edebiliyorum. O adamla konuşurken söylediğim tek bir kelimeyle başladı her şey. Çocukluğumdan beri üzerine düştüğüm ne varsa o kelimeyle yok olup gitti belki de. Başka biri olmak istiyordum, bunun içindi her şey, bunun içindi kendim olmadığım her yere atlamalar. O kadar tiksinmiştin ki varlığımdan bedenimden başka biri olmak için söylenmemesi gerekenleri söyleyip, yapmamam gereken ne varsa da yaptım. Eğer bir geri dönüş yolu olsaydı, geri dönerdim ve daha çok zorlardım kendimi başkası olmamak, sadece kendime karışmak için. Artık çok geç, insanlar beni böyle tanıdılar, bildiler, geri dönüş yok bu halimden. O adama dediğim tek kelimeyle geri dönemeyeceğimi biliyordum zaten. Yine de iyi ki dediğim bir şey varsa o da çok öğrendiğim. O halimle kalsaydım belki de vizyonum bu kadar genişlemezdi ve kadam da bu kadar karışmazdı. Kafa karışıklığı iyidir, ders çalıştırmasa da iyidir. Rajaz ondan da iyidir. Aklımda kalsın bu şarkı, geçmesin hiç.
http://fizy.com/s/16qxqk

fish

2010-03-28T11:18:00.000-07:00

Don't you know that I am a stalker?
Chasing lives one after another.

This is how I feel like. A stalker, because I feel like I have nothing worth chasing after. My life is not full of crumbling people all around me. My hours are divided into places. I visit them every day.
Than I see people's lives which are full of inspiring events. They break up, they go on, they create a sensation which attracts me more than my own life. I walk in the narrow streets of my brain trying to figure out what might have been so that I have become such a stalker. My hours are divided into places not to my sick existance. The places I go are without me, they just have my hours. The people I meet are just another reasons to divide the time. When I talk to them, thousands of indifferent thoughts run through my brain. When I say a word, I know that it is a vain attempt to make the hours pass without touching me. I remember the days and hours and minutes which belonged to me once upon a time, I remember them exactly, but I just can't, anymore. I can think about them when I walk and talk. They are not me anymore. Therefore, I keep stalking another lives in order not to touch mine. I need just an hour, one hour to be able to see myself again. If I have a life on my own, I'll stop stalking, I promise. Sorry guys, my life is not the one of those lives which are full of interesting, life-fulfilling events. It's simply dull and ordinary.

well

2010-03-19T13:45:00.000-07:00

maybe i'll find on the way down the line
that i'm free, free to be me.
black night is a long way from home.

I haven't decided what to do yet but I think I will probably move on without me. Maybe I won't, maybe there will be a sign to make me think all over again. This is not a hope, this is going to be the last thing I will expect. After this, I will be perfectly free from me.

3

2010-03-17T05:20:00.000-07:00

daha kötüleri de başıma gelmişti hem de 22 yaşında değildim o zamanlar. unutup devam etmiştim, karışık işlere karışıp yırtmaya çabalamıştım. hiç bu kadar ölü olmamıştım yine de. saçma hayatlara insanlara karışıp, çok içip hiç uyumayarak düşüşü engellemiştim. bunun tek çaresinin benden uzakta olduğunu biliyorum. kendime böyle yapış yapış bir yakınlıkta kalmak istemiyorum. bu seferki tek sorun saçmalar olmadan bunu engellemenin bir yolunu bulmak zorunda olduğum. tekrar aynı sahneleri yaşayamam, tekrar sonrasında midemin bulanacağı adamlara gidemem. tek istediğim kendimden uzaklaşmadan onu da yanımda götürerek hayatıma katarak bundan kurtulmak. zaman zaman kafamın içinden fışkırarak sökülen anları unutmamak ama onları yerli yerine yerleştirmek bu aslında.
kendim olmadığımda olduğum kişi bile devam etmeyi başarırken -ki buna başarı denebilirse-ben belki de çekilmeliyim aradan. yükten başka bir şey değilim, iyileşme ihtimallerime bile köstek oluyorum. belki de toptan o olmalıyım ve artık ayak dirememeliyim başıma gelenlere. sonra belki de yaptıklarım gözüme bu denli de mide bulandırıcı gelmez. anlara güzellerdi derim adamlara iyi ki de derim şişelere de yarasın derim. ikide bir uçuruma düşmem.
bazen cümlemin ortasındayken başını unutuyorum çünkü beynim içerde bölünerek çoğalıyor. bölündükçe uzaklaşıyorum. bu kadar derine inmeden daha mutluyum ben.

iki

2010-03-16T06:02:00.000-07:00

bu bir kendine acıma nöbeti değil. gerçek şu ki benden geriye hiçbir şey kalmadı. bütün hevesim yok oldu. başarmak için kendimi parçaladığım ne varsa toza dönüştü.
telefonların çalmadığı bir memlekette sıkışıp kaldım ve bir hayatım yok. ayaklarım yürümüyor resmen. ben aslında iyileşmiyorum. daha acınası şeyler de var ama o kadarına gücüm yetmiyor şimdilik.

bye

2010-03-02T04:03:00.000-08:00

benim artık orada yaşamıyor olmam bahsettiğim yerin varolmaktan vazgeçtiği anlamına gelmez. dün bunu anladım. ben hergün aynı yolu yürümesem de, çiçeklerim solmuş olsa da ve artık zamanlarıma yollar ortak çıksa da o mahalle varolmaktan vazgeçmeyecek.
geri dönmeyi istiyor muyum çok merak ediyorum.

plague

2010-02-18T01:55:00.000-08:00

uzun zamandır yazmadım daha doğrusu yazamadım çünkü hastaydım blok. öyle böyle değil hastanede yattım şuursuz bir şekilde. vücudumun her yerini kaplayan enfeksiyon beynimi de ele geçirince gözlerim görmedi. hala kitap okuyamıyorum ama kendi işimi kendim halledebiliyorum evin içinde. ben yine de exorcist esprileri yapıp geçiştirmeye çalıştım çoğu şeyi. beni korkutan da fiziksel durumum değil zaten. 20 gündür işe okula dair hiçbir şey yapmadım. evimi de bıraktım öylecene. nolacak bundan sonra? beni endişelendiren de bu. ben kendi kendime bakamadığım için mi böyle oldum? bir başarısızlık göstergesi mi bu yoksa olacağı mı vardı? evime tekrar geri dönebilecek miyim ve yeniden tekbaşına her şeyi başarabilecek miyim?

ruhum beni daha çok endişelendiriyor. soyulmuş, terk edilmiş, yalnız kalmış, yıpranmış bedenimle ruhum yeniden bir ses verebilecek mi? şimdilik bilmiyorum, günlerimin çoğu yatarak geçiyor ve artık dizlerim beni taşımayacak gibi hissediyorum. ama ruhum ne olacak ona diyecek bir şey bulamıyorum.

ev:)

2010-01-25T08:15:00.000-08:00

Ben bu evi çok özleyeceğim:)

to the middle not in the middle

2010-01-19T15:41:00.000-08:00

"boyunayım
ama enine olmayı tercih ederdim.
ben kökünü toprağa batırmış bir ağaç değilim
taşları ve o ana sevgisini emen
bu yüzden büyüyemiyorum parlak yapraklara her nisan..."

demiş sylvia plath.

kadına dair araştırmalarıma dalmışken sonunda buldum sanırım neye yoğunlaşacağımı.
kadınlar kendilerine ait bir oda yaratırken ruhsal ve fiziksel engellere mağruz kaldılar.
delilik ve intihar kolkola gezdiler. varoluşları sancılıydı kadın edebiyatçıların. kendilerine ayrılmış olan odalara sığamadılar bir türlü, şekle sokulamadılar.

şimdilik bunlara kafa yoruyorum umarım her şey yolunda gider. yazmaya başlamam lazım kısa zamanda.

:)

2010-01-15T03:17:00.000-08:00

yes it's the end, the final showdown
yes it's the end of our small love
you'll have to find another no one
who'll take take the shit like i have.

Let's move on :)

cigar

2010-01-07T12:58:00.000-08:00

I just don't know what to do.
I am blown by the wind.
Nobody cares. I am the sisyphos.
It is in vain.

formspring.me

2010-01-06T00:04:00.000-08:00

Do you know what happens when the sex turns cruel?
Yes, you can see a mouse walking on the floor. You wish that someone comes and helps you.
This is when the sex turns cruel.

Do you have anything in your mind that you want to know helplessly?
Yes, I would like to know the less. What is the less, how can one succeed in knowing the less?

Last question, what do you think about humankind? Are they overestimated?
Well, they are definetely overestimated. They rank from the ones who cannot take a photo but think themselves as masterpieces to the ones who are still chasing 'penis' desperately as if 'it' were the only cure to satisfy themselves. You see, They are humankind after all.

no quarter

2010-01-04T12:50:00.000-08:00

walking side by side with death
the devil mocks their every step.

beynimde çalan şarkının bu olması çok zor günler geçirdiğimin bir onaylaması gibi.
yapacak daha iyi bir şey olmadığından işe gidiyor olmak ama gerçek bu.
keşke bir hayatım olsaydı, ya da yaşadığım hayatı hayatım olarak kabul edebilecek bir algım.
böyle olmasa diyorum her şey sanki başka türlü olabilir mi?
nasıl da her şey yolundaymış gibi oynuyorum.
bazen kendim bile unutuyorum hiçbir şeyin yolunda olmadığını. no quarter sıkıntısı böyle bir şey işte.

bildiğim geçmişti

2010-01-03T11:26:00.000-08:00

ilk kez thomas bernhard okuduğumda 11 yaşında olmalıydım. okumamış olmayı isterdim ama tek bildiğim de geçmişti...İşleri karıştıran ben değilim bu sefer. Sanki çok da mükemmeldin, ya da mükemmeldik. Bir insan kendini başka bir insan üzerinden ispata kalkışmamalı. Kimse kimsenin çok az bile olsa ruhuna yaklaşmaya nafile çalışmamalı, çünkü mutlu olabilemek umutsuzca bencil bir eylem. Nedir ki tüm bu görüntüler içimizdeki bahaneden başka?

bana bilmediğim bir şey söyle!

2010-01-03T11:20:00.000-08:00

hayatta yalnız kalmanın esas olduğunu hala kabul edemiyor musunuz? bütün yakınlaşmalar, bütün birleşmeler yalancıdır. insanlar ancak muayyen bir hadde kadar birbirlerine sokulabilirler, üst tarafını uydururlar; ve günün birinde hatalarını anlayınca, yeislerinden herşeyi bırakıp kaçarlar.

...burdayım

homes

2009-12-31T04:22:00.000-08:00

yılın son günü. 12de uyandım, rüyamda hep bir yerlere geç kaldım. bu kendi evime taşındığımdan beri 2. yılbaşı. yine evimde değilim. demek ki henüz gerçek evim orası değil. orada ne yaşanırsa yaşansın kapıyı çekip çıkınca unutulacak ve ne kadar hatırlamaya çalışırsam çalışayım hayal olarak kalacak.
evim olması için çaba gösteriyorum yine de. bırakmıyorum akışına her şeyi. dekorlar söküp yenilerini yapıyorum yerine. hiçbiri tam oturmuyor nedense. bir üst sokağıma ait fotoğrafa bakıyorum gizli gizli, dev otel fotoğrafına. belki de o fotoğrafa baktığım için kendi evimin arka bahçesine ısınamıyorum. nar ağacı olan bahçeye.
2009'da her şey vardı hem de çok çok vardı.
2010'dan ne istemediğimi biliyorum artık. hangi dekoru bir daha kurmayacağımı biliyorum.
reconciliation yok, ne demeye çalıştığımı bir tek kendim biliyorum:)
the asphalt world dinleyelim geçsin bitsin bu sene artık.

asphalt

2009-12-27T12:43:00.000-08:00

dikiş dikmeyi bilmediğim için kaderimin ağlarını da öremeyecekmişim gibi bir his var içimde. yırtıkları birbirine kavuşturamıyorum, yamayamıyorum delik yerlerimi.
bir kendini anlatma biçimi dikiş dikmek, kadının başka çaresi olmadığında yaptığı eylemlerden sadece biri. ben yapamıyorum onu, o yönüm eksik kalmış. terzi bir anneannenin torunu olarak hiç bana dikiş dikmek sırası gelmemiş. hep başkaları kavuşturmuş kaçan çorapları, sökülen kazakları.
keşke anneannem aklımın yırtıklığını da çözüm olabilse. keşke annem birbirine hiç kavuşamayan ruh hallerime bir iğne bir iplikle müdahale edebilse.
insanın kafası yarılınca dikilir. peki hayatı boydan boya yırtılır, ruhu da en narin yerinden delinirse nolur?
ben dikiş dikmeyi bilmiyorum, kendimi bu türlü ifade edemiyorum. bütün giysilerimde mutlaka sökük bir yer var. keşke beni daha az deli yapabilecek bir çare bulabilsem.
bana kısa ve saçma yazıda eşlik eden suede'in the asphalt world adlı şarkısına teşekkür ederim. eğer olur da merak edip açıp da dinlerseniz;

"sometimes we ride in a taxi to the ends of the city
like big stars in the back seat like skeletons ever so pretty"

tekerrür

2009-12-26T01:00:00.000-08:00

ilk üçü de alkolikti... babamı da sayarsak dört. talihsiz bir şeklide rakı sofrasında başlayan hayatım mezeyi hazarlayandan mezenin ta kendisi olmaya doğru mesafe kat ederken, içimden yeteeeeeeer diye bağırdım.
sebebi yok bilmiyorum aklıma sadece babam geliyor. dün gece de yine o sofralardan birinde meze niyetine otururken fark ettim. yine başka başka adamlar ve ben yine elimde kadehle olanları anlamlandırmaya çalışıyordum.
istemiyorum artık sanırım. tiksinmek değil bu, kötü başlayan kaderime bir çeki düzen vermek!

ehh be baba eh be anne bir rakı sofrası sonrası peydahlanmış olduğumu hissediyorum!

ses

2009-12-20T07:24:00.000-08:00

just, nothing is right... just you don't believe... i want to share it...

cecily

2009-12-15T15:32:00.000-08:00

she is one of those free souls. she is hard to swallow.

giden gelen

2009-12-13T15:28:00.000-08:00

aradan geçen zamanda gelen giden oldu hayatıma. desem ki beni üzdüler diyemem. biraz daha azaldım sanırken çoğalmışım haberim olmamış. yeni yeni hayatlar gördüm hepsi birbirinden garip. beni büyüttüler. kendime bir pay çıkarabildim düşününce. o kadar da kötü değildi günler. yaşanmışlıklar önlerinden geçerken üzmedi çok. hatırladım ama geçtim gittim.
garip insanlar var. gerçekten çok garip. kendine bir türlü huzur vermeyenlerle yerleşik hayata sahip olamayanlar en çok karşıma çıkan. zaman çizgisi düz değil, dönüp dönüp gözlerimden fışkıran bir şey. ben umarsızca etrafa çeki düzen verirken aklımdan geçenlere eşyalarım bile inanmıyor bırak kendimi.
tekbaşına içme der babam ama bana gelirken aldığı birayı tek başıma açtım biraz önce. kızdım kendime ütü yapmayı beceremiyorum diye. annem ütü yapmanın zor olduğundan bahsederdi ben ise mikropları öldürmek için iyi bir yol olduğuna kanaat getirirdim. gözümle görmedim öldüklerini ama sıcaktı. iççamaşırlarına ait hikayeler vardı gözümün önünden geçen. bakarken hatırladım. ütü biraz daha uzun durursa üstünde belki de ölürdü mikroplar.
kimse bir iççamaşırı kadar yakın olamaz bir kimseye. belki de bira ondan acı biraz. belki de sigara yakmanın gereksizliğinin nedeni de bu.
kimseye mutlu olman gerek demicem sarhoş olmadığım sürece. kimsenin mutlu olmak için bir nedeni yok çünkü. en fazla ciddiye alma derim sonrasını kendi bilir.

closer

2009-10-10T08:28:00.000-07:00

What else should I ask for? I have enough friends to pass saturday night and afterwards i have a company to spend the night. What is more, I have a job to go in the morning. What else can one desire for more? Am I satisfied? or Is everything in its right place? I cannot answer simply because there are clouds around my head. I know, my road is the right one to follow. I am calm to death, I am not scratching the surface of my simple life, yet I have a feeling that there is something about him that disturbs me. I should not take him as a step, I want more of him but He keeps losing his joy of existing. It is like the reminiscent of the man he used to be. I realise it all the time and It makes me feel like I am also part of that stinking, rotten self. His freshness does not exist anymore, yet this does not make him a bad guy. It is just his fading smell which bothers me. When I tell this people around me, I am sure They will not understand me. I cannot make him refreshed, I cannot update his mind, he has to do this. Someone has taken the life out of his ivory skin, It looks fine but inside, worms are consuming it. When I look at or touch his skin, I fall to this trap, this trap of my mind. Let me clear myself; I cannot be his cure, but he has been mine for a while, so It is not that easy to touch the reality, the circumstances have their own essence. This is what i cannot change and I cannot dare to touch.

spreading

2009-09-26T12:28:00.000-07:00

well, lately i have been in a strange mood. life has offered a lot and i kept my silence. i am sharing, i am cooking for myself, i am killing despair. This is a stage for my womanhood. I am learning to create a life. Loneliness is my option now, not a way of life anymore. When i sit and read Mrs.Dalloway, i feel scared to death. I remember my own traumatic experiences, my mindscape, and after 50 years or more, there is no big difference at all. I remember the days listening to Miles Davis on a tramvay and thinking infinite and irrelevant things. Now I have some important issues on my mind to get things done. My mind has changed a lot. It is trying to reach a point. Likewise my body has changed, too. My body is becoming more and more womanlike. It is open to discovery. It is tasting like peaches and pears. It is learning to get life inside of itself. It fulfills the empty feelings which have been lying there unknown so long. When I see him at my door with flowers, It gives itself away, it needs more, though, still paddling. I am not a stranger to myself. I am building a life, a body, an essence for myself. I am afraid. I am afraid of everything coming new to me. I do not resist. I choose.

neden ki?

2009-09-02T09:01:00.000-07:00

kaygılı bir insana dönüşmüş olduğumu fark ettirdi bu adam bana. sonra da 3 aydır banyomun yanmayan lambasını tamir etti. ne diyeceğimi şaşırdım, o yine çok rahattı. gideceğimiz filmin seansını kaçırdığımızı fark ettim ve panik oldum, kendi kendime kızdım. o ise bir sonraki seansa gireriz, bu arada da midye dolma yer bira içeriz dedi. ben ufacık evime geldiğimizde etrafı bir telaşla toplamaya çalışırken o otur ve rahatla dedi.
ben böyle güzel bir şey karşısında ne diyeceğimi şaşırırken o seninle mutluyum sevgilim dedi.

tekrar

2009-08-25T01:39:00.000-07:00

1 haftaya yakındır ailemin yanındayım ve işin kötüsü yine rahata alışıyorum. ben hiçbir şeyle ilgilenmesem de sürüp giden bir düzen var burada, sıkılıyorum. kendi evimi özlemekle birlikte, geri döndüğümde iş arama telaşlarına gireceğimden, işime gelmiyor biraz da. evet böyle bir gerçek var; yalnız yaşamak istiyorsam çalışmak zorundayım ve bu çok normal. hiçbir şey yapmadan oturduğum bu günlerde, ne yapabilirime pek de kulak asmıyorum. evime geri dönüp bir şeylere başlamam lazım artık. yeter bu kadar. en azından okuma listemdeki kitapları alıp çalışmaya başlama vaktidir.
Araf dedikleri bu olsa gerek, bu ne gitmek ne de kalamamak ve ait olamamak bir türlü. bu eve ait değilim ben, gittiğim yerlere de değilim. bir tek kendim varım o da ne istediğini bilmiyor. yeniden bir hayat kurmalıyım kendime bu sene. geçen senenin bedenimi ruhumu tüketen atmosferinden uzak, daha huzurlu ve daha kendine dönük. karmaşanın, alkolün, haftalarca süren sınavların etkisinden uzakta yeni bir hayat kurmaya ihtiyacım var. bunun nasıl yapılacağını bilmiyorum, daha önce kendim için çok fazla şey yapmadım. yürümek geliyor aklıma bir tek. yürümeliyim diyorum, başlangıç için çok da kötü bir fikir değil...

dissolved girl

2009-08-20T08:19:00.000-07:00

I am not allowed to ease the pain. This is all I can say, no more.

onedayyouwillteachmetoletgoofmyfears

2009-08-08T00:50:00.000-07:00

günlerdir ertelediğim bu yazıyı artık yazmanın zamanı geldi sanırım. sleep makes waves dinleyerek geçen günlerimde, yeni bir insan var artık. çok sağlam olmadığını, bir yere varmayacağını bildiğim halde, yalnızlığa karşı olan inadım yüzünden başıma gelenlere itiraz etmiyorum. artık daha fazla interior monologuelar yaşayıp, içime içime akıtmak istemiyorum hayatımı. zor geliyor her şey, yoruluyorum. hiçbir zaman garantici olmadım, olamam da. ama şunu biliyorum ki bir müddet yalnızlığıma son verip yeniden paylaşmayı öğrenmeye çalışacağım. acelem yok, yorulmak istemiyorum. eskisi gibi kocaman kocaman dağların altına girip aslansın kaplansın nidalarıyla bu yükü taşımak istemiyorum. istediğim -mış gibi de olsa bir süreliğine kendime izin vermek. vazgeçiyorum artık bu ömürtüketen, beyinyiyen sorgulama hezeyanlarından. gittiği yere kadar, bana geldiği kadar...
italyada bir RESET olayına giresim de var ruh hali olarak. fazla hüzünlü, gözleri dolan ve alıklaşan halimi atmak istiyorum. sadece içtiğimde neşeli olmak istemiyorum, normal ve ayık neşelere de ihtiyacım var.
yağmurlu ve post-rocklı geçen günün arkaplanında çok da kaydedeğer bir şey yok...

çok içmek

2009-08-01T04:13:00.000-07:00

blok içmek güzel şey ertesi gün ayılma hezeyanları olmasa ve ben normal insanlar gibi sızıp uyuyabilsem. 3ü geçerken biten geceye rağmen 8de uyanmak da ne demek:s olmaz olsun.
gece güzeldi kendine göre. uç ortamlara girdikçe kendimle olan savaşım azalıyor. ben de herkes gibi olduğumu anlıyorum. çok içmeme rağmen bir adamın elinden tutup taksime gittiğimi hatırlıyorum. bana kahve ısmarladığını ve adama açık açık neyin peşinde olduğunu sorduğumu hatırlıyorum. biraz önce evli barklı çocuklu 30unu bitirmiş arkadaşım şölene bunu anlattığımda belki sana aşık olmuştur dedi. henüz 22 yaşındayken böyle bir ihtimalin varlığını hepten yok saymama ne neden olmuş olabilir acaba? yok saymak için aklıma gelmiş olması da gerekir ama şölenle konuşana kadar aklıma da gelmedi. sonra adamın beni taksiye bindirdiğini, paramın olup olmadığını sorduğunu hatırlıyorum. ara beni demişti halbuki.
hala düşünüyorum adamın bana aşık olma ihtimali neden hiç aklıma gelmedi ve buna ne sebep oldu?

:s

2009-07-27T10:20:00.000-07:00

kızgınım blok, kızıyorum insanlara ama sesimi de çıkarmıyorum. insanların bir yerlere ait olmak için g.tlerini yırtarken etraflarına saçtıkları bu yapış yapış iğrenç kokudan sıkıldım. ait olmak istedikleri yerlerin leşliği ise başından aşikar. böyle bir yapmacıklık böyle bir sizi tanımıyorum havaları. bir ömür altından kalkamayacakları yabancılaşmalara ve mutsuz insanlar külliyatının A indeksine hevesliler. terapiler ve analistler ise hep fazla zekadandı zaten... bu oldurma telaşından tüylerim diken diken oluyor...
onun dışında annem bugün arayıp doğumgünümü kutladı!!! benim doğumgünüm yarın blok yani bildiğim kadarıyla öyle ya da hatırladığım her neyse. anneme bunu söylediğimde ise aaa di mi ama aslında sen bugün doğmalıydın 1 gün geciktin o yüzden aklımda böyle kalmış deyiverdi. ayrıca belirttiği üzere pazartesi doğmam gerekirken de salı doğmuşum. bir muhasebecinin çocuk doğurma deneyimleri ciddi ciddi hesap kitaba dayanıyormuş, bunu da öğrenmiş olduk böylecene.
onun dışında sonunda aldım vizemi ve geri sayıma başladım. 10 güncük kaldı. 31 temmuzda serkanın da düğünü var biraz da onunla oyalanırım, birkaç gün de alışveriş eşya toplamaca olur, sonunda da yola çıkmış olurum.
evet hala kızgınım bu arada.

gün eksilmesin penceremden

2009-07-22T07:09:00.000-07:00

az ama öz günlerime bir yenisini daha eklerken, daha fazla yalnız kalmamam gerektiğine karar verdim ve balkonun kapısını açıp kedimi içeri aldım. o evin ayrıntılarını keşfededursun, ben de başka çözüm arayışlarına girdim ama pek de başarılı olamadım şimdiye kadar. bir çözüm mutlaka olmalı ve ben nasıl olacağını bulmalıyım. onun dışında kendimden bir sıkıntım yok. gayet düzenli bir şekilde istediklerime sahip oluyorum. çetin abi beni ekiyor 2 gündür ama kızmıyorum ona. gayet başarılı bir şekilde içki de içmiyorum, abartmıyorum. etraf biraz daha kalabalık olsa keşke. neyse artık sesimi çıkarmıyorum böyle şeylere çünkü biliyorum ki bir zaman sonra kendi kendine halloluyor her şey. sıkılmıyorum ufak tefek işlerden. bir şikayetim yok kimseye.

yağmur

2009-07-15T04:47:00.000-07:00

bu sabah da aynı 1 sene önceki sabah gibi karanlıktı. 1 sene önce sormuştum yattığım yerden güneş neden süzülüp beni bulmamıştı o dipsiz yatakta. anneannem cevaplamıştı, yağmur yağıyor kızım. sonra yanıma gelip yatağın ucuna oturup üzülme seda demişti-teyzeni kaybettik-.
o gün de böyle gök delinmiş gibi yağmura teslimdik, felç olan bir trafik yüzünden annem gelememişti saatlerce. mezarlıkta hatırladığım tek şey sümüklü böceklerdi. ben derece derece düşerken onlar edepsizce dans ediyorlardı. 1 sene önce bugün de çok yağmurluydu. hiçbir sınıfa, dine, ortama ait olmaksızın uzakta ama benim en yakınımda. teyzecim.

böyleyken böyle işte

2009-07-14T14:19:00.000-07:00

“sıcakta en iyi ne yetişir: hayal, mantıksızlık ve şehvet.” Süleyman Rüştü (Mr.Murat Seçkin's choice)

fel fel fellini

2009-07-12T09:38:00.001-07:00

marcelo mastroianni isimli bu insanüstü oyuncuyla tanışmam kendimi fellini ile meşgul etmeye çalıştığım şu günlere denk geldi. tutu'nun benim için yaptığı fellini cdsine la dolce vita ile başlayarak süper bir giriş yaptım. solda gördüğünüz bu zat-ı şahanenin yakışıklılığından dem vurmak yerine oyunculuğunun tek kelimeyle sıcak oluşuna parmak basmak istiyorum. evet sıcak derken ne demek istediğimi kelimelerle anlatmam imkansız ama la dolce vita'da bahsetmek istediğim iki sahne var. ilkinde uzatmalı ama bir türlü de uzlaşamadığı edilgen dominant kadın emma'yla ıssız bir yolda ettikleri kavga. orada bir adamın kendini var etme mücadelesindeki aşamaları tek tek izah eder marcello oyunculuğuyla. teslim olmak istemez, kendini bir kadına ait hissetmek istemez ve suç sanki kadındaymış gibi onu arabasından tartaklayarak atar. atar atmasına ama kendisinin de bildiği üzere geri dönecektir. marcello ancak o kadına sarılıp uyuduğunda kendini güvende hisseder, gerçekle yüzleştiği anlarda değil. kadının sevgisi ve sunduğu hayat tarzı bir erkeğin belki de ömrünün sonuna dek bocaladığı ikilemlerin baş sebebidir. bu yüzden marcello çok doğaldır ve insanı boğmadan bu sonsuz ikilemi sıcaklığıyla kucaklar.
bir diğer la dolce vita sahnesinde de aristokrasinin çılgın partilere sığındığı ama sıkıcılıklarından bir şey kaybetmedikleri gerçeğiyle yüzleşen maddalena'nın marcello'yu bir odaya koyduktan sonra uzaktan konuştuğu sahnedir. marcello teslim olmaya hazırdır, maddaleno her erkeğin birgün hayatına katmak isteyeceği farkındalık materyalidir. ama marcello yeterince farkında mıdır? maddalena marcello'ya ne kadar onu sevdiğini söylerse söylesin, marcello ne kadar teslim olmak isterse istesin, her şey görüntüdedir, dibine kadar yüzeyseldir ve marcello'nun taşralı geçmişi aristokrasinin ikiyüzlülüğü karşısında yenik düşer. yüzeysel olan kazanır, marcello odadaki tek sandalyenin üstüne düşer gibi oturur. maddalena ne zaman sıkılsa yaptığı eyleme geri döner, yani rastgele sevişir. marcello yine insandır, insan olana yaraşır şekilde bakar, üzülür ama fazla da düşünmez, kendini aristokrasinin itici hiçbir zaman tatmin olmayan ve de etmeyen günlerine bırakır. merak ettiğim esas şey ise fellini'nin erkeklerin varolma mücadelelerini neden kadınlar üzerinden anlattığı. bu da başka bir yazının konusu hem de otto e mezzo üzerinden.

hımpsf

2009-07-10T13:15:00.000-07:00

sıcak çok sıcak bir de üstüne hastayım ve hiç keyfim yok. an itibariyle oturduğum yerde şıpır şıpır ter döküyorum. bugün balık pazarından yukarı doğru eve çıkarken suya dönüştüğümü hissettim. açtım iki taraflı evin camlarını debeleniyorum. mahallede bi evden bağlama sesi geliyor, devrimci türküleri çalıyorlar ve ben hiçbirini bilmiyorum. ben hiç devrim görmedim desem?
bundan 3-4 sene önce şimdiki halime dönüşeceğimi az çok tahmin ediyordum, yani hep bir arızaya meyilliydim, az çok gözümde canlanmıştı geleceğim. burda bir sorun yok, yani bunla ilgili bir sıkıntı yok. sorun sadece insanları ikna etmeye yönelik başka yüzlere ihtiyaç duymam. gözümde canlanan ben her zaman ben değilim. bazen başka benlere de ihtiyaç duyuluyor. bu sadece birilerini memnun etmek için değil, kendim için yapıyorum ben bunu. birçok kimse şey kadın insan oluyorum. ikiyüzlülüğüm başkalarına, kendime asla değil. kendime hep tek kişiyi oynuyorum. bildiğin ben işte. bazen düşünüyorum başkaları için mi? annem için mi arkadaşlarım dostlarım için mi? hiçbiri için değil bu yaptıklarım, kendimi böyle daha güvende hissediyorum. arada kafam karışsa da bu benim suçum değil, ötekilerin üzerimde bıraktığı hayat kareleri. bu yüzden sevmiyorum düğünleri, kafam karışıyor!
balkonda 3 adet yavrusuyla bir anne kedi bana can yoldaşı oluyor. 1 tanesini ben kurtardım, ama tek göz kalacak bu gidişle. nasıl bir azimle bakıyor onlara şikayetsiz hayret ediyorum.

garip

2009-06-24T15:02:00.000-07:00

taksim meydanında gelir umuduyla otobüs bekledim 1 saat ama gelmedi. bu saatte orda otobüs beklemek çok ilginç olaylara vesile oldu. taksicilerle ahbap oldum falan entaresandı.
blog bugün bir olaya fena sıkıldım. hazırlanıp çıktım evden doğumgünü pastasını da aldım. dilek ve fufuyla buluşmak için çıktım yola. yürüken baktım karşıdan üst komşu geliyor, tam kafamı kaldırırken yavaştan selam vermek için kaldırımı değiştirdi terbiyesiz evladı, karşı tarafa geçti.
blog bunu burdan da belirtmek istiyorum ki boğaziçinde okuyanları sevemedim sevmeyeceğim de kimse alınmasın. lan ben adam mı yiyorum anlamadım ki. ev sahibi ayağından olabileceğini düşündüm ama hiç de bir zararım yok kimseye. günümüzün bu yapmacık asosyal erkek triplerinden fenalık geldi artık. çoğunun hayat damarlarından biri kopmuş gibi, cinsiyetlerinden bile haberleri yok bırak onun getirdiklerinden haberleri olsun. çok pis sinirliyim bu duruma.
ben takarım da buna şimdi gereksiz.
her neyse karaokeye gittik ama başım ağrıdı erken kalktım gerisini biliyorsun zaten.

7gün7gece

2009-06-24T07:23:00.000-07:00

blohk, 1 adet fire vererek finallerimi bitirdim. Absürd Tiyatro bütlere kaldı neyleyim? ben yine de hiç bozuntuya vermeden planladığım gibi eğlencelere dalacağım. An itibariyle dolapta iki adet buz gibi efes beni bekler. 7 gün 7 gece içeceğim kaçarı yok.

slow bike

2009-06-18T02:07:00.000-07:00

dün gece camdan dışarı baktığımda, küçük bir kısmını görmeme izin verilen gökyüzünün bembeyaz olduğunu fark ettim. yine de aydınlıktan farklı bir beyazlıktı bu. sonra tam o anda yağmur çiselemeye başladı.3-4 dakika kadar sürdü, yerler bile ıslanmadı. dün gece kediyle konuştum, benden izin almak gibi bir derdi vardı belki de vicdanını rahatlatmak, belki de beni üzmemek. hiçbir şey hissedemediğime inanmasını bekleyemem ondan. hiçbir şey hissedememek derken dün gece shortbus'ı izledim ve neden ilişkilerin sürekli yalpalayarak uyuştuğunu gördüm. bir yerden sonra ben de öyle bir hale geleceğim ki hissedemediğim için aşırılıklara sığınacağım. hiçbir işi hakkını veremeden yapmaktan, çok içtiğimde bile ayık kalmaktan nefret ediyorum. dağıttığım günlerde bile 5 dakika içinde başka bir boyuta geçip toparlayıp devam etmekten bıktım. hiçbirine çalışmadığım sınavlara girdiğimde boş boş soru kağıdına bakıp lanet olsun deyip çıkıp gitmek yerine şıklardan birini seçmeye nafile bir şekilde uğraşmaktan manasızlığın dibine vurdum, kendime duyduğum saygı dibe vurdu.
tekrar dün geceye dönersek yine postrocklara geldim, karanlıkta oturup strangers die every day'in aperture for departure albümünü dinledim. saat 2'ye gelirken bir sigara daha içip, uyumaya çalıştım. uyumadım tabi, uyur gibi yaptım.

pencere2

2009-06-15T01:29:00.000-07:00

Evet sevgili okuyucularım, ya da öyle varsayıyorum. Bir kısmınız yaşadığım semti bilmekteler. ben de bilmekteyim gayet net. çok kozmopolit bir yer burası akıllar almaz öyle diyeyim. yan apartmanda tiyatrocu entel kedili bir kadın var. karşıda hiç evlenmemiş anne babasıyla yaşayan orta yaşli inci abla var. bendeniz potansiyel inci abla da mevcut. gayet ağır abi kılıklı amcanın fino köpeğiyle aşk yaşaması var. ne bileyim her türlü şey var. geçen gün büyük bir aşka sahne olduk. gecenin bir yarısı kafayı çeken bir adam bağırmaya başladı 'Aysel çık camaaa!!, Aysel diyorum baaaaak!!' -Aysel cama çıkar o sıra ve şöyle cevap verir- 'Ne var laaaaan manyaaaaaak'. Bu aşamadan sonra karşı tarafın cevabının dünyanın en bence en güzel en şık cevabı olması işte karşınızda:
-Aysel seni seviyorum uleeeyn!!!
-Ben de seni.

Evet, arabeske yelken açarken, halı yıkanmayan mahalle mahalle değildir der, sevgiyle kalın derim.
Creep Abbasağa'dan bildirdi.

pencere

2009-06-15T01:20:00.001-07:00

Günümün çoğu bu manzaraya bakarak geçiyor. Fesleğenle sardunya demir parmaklıklar ardında. sol köşede görülen küllüğün nedeni ise boklu tiryaki olmama rağmen izmaritle aynı odada kalamamam. fesleğen bence şimdi daha büyük, sardunya da. yerlerini sevmişler belli.

tomwaits

2009-06-14T02:44:00.000-07:00

i've always been told to remember this
don't let a fool kiss you
never marry for love.

ahahaha işte buna çok güldüm.

porn

2009-06-13T14:17:00.000-07:00

evet blok yine karşındayım, bu sefer farklı olarak bira da içiyorum, sigara sonrası.
bu yazıda açıklık getirmek istediğim bazı konular var. bunlardan ilki: porno. neden bir kadın porno izliyorum dediğinde yüzler şaşırtıyla karışık bir buruşma gösterir? bunlara yanıt bulmak istiyorum. 5postanın da dediği gibi porno ve erotizm belli bir çıtanın üzerinde artık internette. olay tamamen basitlikten aranıp, üst bir seviyeye gelmiş durumda. gerçi türkiyede hala bir siteye girdiğinizde her yerinden reklam çıkıp sizi rahat bırakmsa da dünyada gerçekten de güzel işler olıyor. mastürbasyonun bile sanat haline geldiği, yapmacıklıktan arınmış gerçekten bir kadının nasıl hissetiğini gözler önünü seren siteler bunlar. olay artık eylemin basite kaçan görüntülerini başa sardırıp sardırıp seyrettirmek değil. yaşamın her türlü halinin ele alındığı bir tiyatro oyunu gibi düşünüyorum ben bunu. yani herkeste olan, herkesin bildiği bir olayı neden en güzel şekilde sanata çevirmeyelim ki? bunun hergün yaşadığımız şeylerden ne farkı var? seksin illa ki hardcore olması mı gerek? pornolar mini kadınlarla dev erkeklerin imtihanı mı demek? böyle değil. kadın bedenini meta haline getiriyorsunuz başka, o birtakım milyon satan gazelerin arka sayfa güzeline tekabül ediyor. ya da internet sitelerinde sporla ilgili bir habere basit çıplak kadın rezimleri konması bu da başka bir absürdlük zaten. seks de bir sanattır, yaratıcılık gerektirir. bir kadın olarak bunu söylemenin hiçbir yanlışı yok. sadece erkeklere hizmet veren bir sektör olduğunu da kim söyledi?

2009-06-13T11:18:00.000-07:00

blok, arsız günlerimden birindeyim. nereye saracağımı şaşırdım. bugün yalnız yaşayan insanlarda kendine yabancılaşmanın daha fazla olduğu konusunda bir yazı okudum, sinir oldum. takip etmek istediğim bloglar var nasıl takip edilir onu beceremedim sinir oldum. mesela 5postayı hep okuyorum, limbo pillowa göz atıyorum. çok sıkıldım sanırım, dur bir sigara olaylarına akayım.

kısafilm

2009-06-13T09:42:00.000-07:00

bugün düşündüm de blok, hayalini kurduğum, sahip olmak için yırtındığım evin içindeyim, yaşıyorum. hep bunu istemiştim ve artık ben istemesem bile var. ne güzel di mi?
bütün sokakta inşaat var, sabahtan beri zar zar ses dinlediğim için artık duymuyorum bile. sokağın başındaki terk edilmiş kocaman binayı yıkmak yerine restore ediyorlar, kendilerini tebrik ediyorum ama sanki bayağı bir uzun sürecek gibi. sonra karşımdaki tarihi bina var, orda da bayağı bir gelişme kaydettiler, en son doğalgaz boruları çekilmişti. bir de yan binanın en alt katı var, oraya da güzel bir ayar yapıyorlar, balkon arkadaşı olacağız. faaliyetteyiz yani mahallecek.
bir de yine o hep istediğim high yaşam biçimi var. evet onu da başardım. ne zaman istesem takılıyorum. kimse karışmıyor, sen ne yapıyorsun demiyor.
peki daha 3.sınıfın derslerini vermeden, çalışmaya bile başlamamışken neden yüksek lisans programlarını araştırıyorum? iş olsun genç başka bir şey değil, bu gidişle biraz zor.
camın önündeki fesleğene de böcek bulaşmış, hiç keyfi yok. nerden kapıyorlar bu hastalığı anlamadım ben. benden geçiyor sanırım.
başlık neden kısafilm diceksin, marketten dönerken gördüm, bizim sokakta kısafilm çekiyorlardı. negsel. birtakım şahsiyetlere duyurasım var bunu.

nedir?

2009-06-12T12:17:00.000-07:00

evimin dibindeki şok markette yaşanmış bir diyalogtur:
alt fonda kasadan ürünler geçerken çıkan dıt dıt sinir bozucu efektleri, 4 tane biber, 3 tane şeftali, küçük boy y0ğurt, vazgeçilmez kültür mantarı, light süt ve sonunda mini boy şok kaşar peynirinde sıra ve tam o anda
kasiyer: bunların büyük boyunda kampanya var isterseniz ondan getirteyim onu alın
creep: sağolun
kasiyer: ama çok avantajlı gerşekten de
creep (içses) : aldıklarımı görmüyo musun gerizekalı 3 şeftali diyorum!!!
creep: sağolun ama gördüğünüz gibi az az alıyorum, tüketemiyorum sonra bozuluyor...
kasiyer: heeahaha bekarsınız, anladım
creep (içses) : yalnız yaşamaya dayanmak, alışmak, hüzünlenmek
creep: burda bir cevabım yok sadece salak bir sırıtış hepsi bu!!

bugün yataktan kalkamadım zaten, bütün günümü absürd tiyatro okumaya direnmek için yatarak geçirdim, ever blok sadece yattım, üst kattakiler kapıyı çaldı, açmadım. evi dağıttım, giyip giyip çıkardım. ilaçlarımı içtim, porno arşivimi genişlettim. hiçbir şey yapmak istemiyorum artık, hiçbir şey. ben de mies gibi hayatımı eylüle endeksledim. eylülde kendim için güzel planlarım var. altyapı ar-ge çalışmaları yapıyorum o gümlere maksimum anlamsız işlere kendimi sarark. sabrımı deniyorum, mallıkta sınırları zorluyorum. bugün yaptığım tek güzel etkinlik çiçekleri sulamak oldu. bir de yıldızda her yeri bembeyaz bir tek kulakları siyah bir kediyi sevdim.

tülay german

2009-06-10T12:38:00.000-07:00

bu kadını tarifim imkansızdır. neresinden başlasam bilemiyorum. zülfü livaneli'ye eşlik edişinde şu dizeleri yorumlamasıyla ezer geçer

bir suçluyu aklar gibi
akıp giden günlerimiz
sanki bir sır saklar gibi
sessiz sitemsiz

peki aynı şekilde summertime'ı da aynı güzellikte yorumlaması ve ses kaydının cızırtılı olması
tanrım sana geliyorum!!

we die young

2009-06-09T11:36:00.000-07:00

yeni ilaçlarım var blok, çok heyecanlıyım tahmin edemezsin. rengarenk irili ufaklı ilaçlarla dolu masanın üstü. hiçbir şeyim doğal yollarla işini halledemiyor, ya çok eksik ya çok fazla. ot, dal, çöp insanı da değilim kaynat kaynat iç durumu yok. bakalım nolcak sonum?

kind of blue

2009-06-07T04:19:00.000-07:00

çalışmayı bıraktığımdan beri ki bu demek oluyor ki daha çok ben eksenli günler, yine kendi kendime dolanmaya başladım. nefes alışlarımı bile dinliyorum, iflah olmaz ciğerlerimin nefes alırkenki azmine odaklanıyorum. annem karşımda solgun yüzü ve saçlarıyla yerleri siliyor, kesif bir domestos kokusu evin içini doldurmakla uğraşıyor. çok sevdiğim flamenco sketches bile sinirime dokunuyor, dinleyemiyorum. pazar sabahı kahvaltısında 2 kişiydik, aile olamamanın dayanılmaz hafifliği. sigara içerken boğazım yanıyor, Jamie Cullum A time for Love ile beynime manasız sesler olarak işliyor. Karşıda devasa bir domates ve boş çay bardakları var. Her yerimde bir kaşıntı, alerjim var sanırım bu şekilde vakit geçirmeye. birkaç nefes kaçırdım sanırım arada, sıkışıyor göğsüm. saat 14:44.kalkıp yaşayasım yok, time goes drifting by, so do I. hiçbi zaman sigaramı tam olarak söndüremiyorum, işkence çeker gibi dumanlar salmaya devam ediyor. sömürdüğüm wireless bağlantı gidip geliyor, bu yazının da nereye gittiği pek bir belli değil yani. bu akşam yolculuk var yine. hazımsız duygular içerisindeyim manasız zamanlarla birleşen.

homecentered

2009-06-06T07:10:00.000-07:00

dün gece yaklaşık 8 ay önce elimi çektiğim eve geldim yine. çok yakın ama uzak ama anladım ki artık benim değil. burayla ilgili hiçbir şey yapmak istemiyorum. gördüğüm acımasızlık, vurdumduymazlık ve yalanların çokluğu normal birini bile harcayabilir anında. hani o okuduğum absürd oyunlar vardı ya üniversitede, bana hiç de uzak değiller. herkesin gözünün içine bakarak birbirine yalan söylediği bu aydınlık ve pırıl pırıl ev beni kabul etmiyor, ben de ona sesimi çıkarmıyorum. yoruluyorum nefes alırken, dizlerim çekmiyor. dönecek bir evi olanların ne kadar mutlu olduğunu okumaktan yoruldum. tüm bu son moda konformist saçmalıkların ortasında yolunda gitmeyen, uzak insanlarla dolu. ısırdığında ağzında çıtır çıtır dağılan o saçma gofretlerden bir farkımız yok ama yine de onları yemeden duramıyoruz.
peki buraya gelirken bıraktığım ev ne? akşamları koşa koşa döndüğüm o ev benim yuvam olmaktan şimdilik oldukça uzak. içini dolduramadığım boşluklar var, ne kadar temizlersem temizleyim evim gibi koktuğu anlar çok nadir. eşyalar bana yabancı. pencere önü çiçeklerim dışında bana cevap veren kimsem yok. belki daha çok fotoğraf olmalı belki de bir kedi, bilmiyorum ne yapmam lazım. ait olmakla mı ilgili tüm bunlar? bir türlü kuramamalar?
ne eksik, neyi yapamıyorum ya da neyi eksik yapıyorum?

hofft

2009-06-04T11:38:00.000-07:00

üniversitede 4 adet final, formasyonda 4 adet final, staj defteri yazma ve 14 adet ders programı hazırlamam gerekirken ben acaba hangi filmi izlesem derdindeyim.
olmayacak blok olmayacak bu sefer sahiden de aptal huzurlarındayım. plan program yalan oldu. ne roman okudum ne de oyun. kuram hakkındaysa tek bilgim edward said'in orientalism kavramının losttaki saidle bir alakasının olma ihtimali.
pazartesi gününe o staj dosyasının bitirilmesi lazım ve de mühürlenmesi lazım.
bu seferki koyverme azmim daha önce görmediğim kadar çılgın.
hayat pek de eğlenceli değil bana.
murat hocanın bana tüm sınıfı bırakıp buyrun dersi siz anlatın dediği gün var bir de. tyger tyger deyip durdum william blake'i sınıfa tanıtmaya çalışırken. birtakım şahsiyetler karşımda kıkır kıkır güldüler, bir kısmı ise samimiyetle tebrik ettiler. murat hocam da mutluydu.
bu kadar ekşın adrenalin çok fazla, libidom tavan. ama ders yok.
almadovar izleyeceğim evet. bugünün filmi carne tremula. hadi bakalım...

hugging ambiguities

2009-06-04T02:40:00.000-07:00

i will not go
prefer a feast of friends
to the giant family.

demiş, morrison, canım sevgilim.
yağmurlu bir gün için güzel bir şiir.
bir de sokaktan geçen 'taze bahçe domatez ablaaa' sesi tabi ki.

nassıyane

2009-06-03T12:25:00.000-07:00

creep: gülmedi bahtım gülmedi gitti!!

blok isyanım tanrıya!

perdeperde

2009-06-01T12:51:00.000-07:00

bir anlık çöküntü. canım sıkıldı. tortu kaldı dibimde, çözülemedi. hammaddemi karıştıramadım hayata. o da gitti böylecene. kimse perde gibi kokmadı ve saklamadı. gözlerimin gördüğüne kızıyorum, ellerimin tuttuğuna. çıkmak istiyorum burdan, evime gitmek istiyorum. apartmandaki sızıntı gibi kokuyorum, duvarlar gibi nem tutuyorum. bodrumdaki karanlık örümcek ağları gibi tutunuyorum, üflesen parça parçayım. karanlıktaki mum kadar değerli, ama aydınlıkta çaresizim. eve gelince evde ben varım diye huzursuz oluyorum. dışarlarda bensiz de oluyor. yanıp yanıp durmanın anlamı yok artık, içe içe akmanın. asla olmayacak olana, bulunamayana yalvarmanın şirinlik taslamanın arkanı yaslamaya çalışmanın bilirkişiliği yok. çok çok anlamaya çalışmanın hiçbir getirisi yok. bunu yalnız atlatırsam, bir evim olacak.

yüzüp yüzüp kuyruğa...

2009-06-01T05:38:00.000-07:00

cumartesı gününü acayip bir mide bulantısıyla karşılamam sonucu kahvaltımı kedilerle paylaştım. mide bulantımın ise fizyolojik hiçbir sebebi yoktu kanımca. bir şekilde insan tiksinmeden yaşayamıyor buralarda. domates domates değil artık, peynir de peynir...
kalkıp ananeye gittim dayanamayaraktan. mis gibi kokan fulyalar ve hanımellerinden geçtik, yemek hazırladık kendimize. ve midem hiç bulanmadan yemeğimi yiyebildim. yalnızlık ve dışlanmışlık sonucu içerimden geçen lokmalar kendilerini reddediyorlar. ama iki kişi olmak bile yetiyor her şeyi unutmaya. bazen bunun sebebi benim diyorum hani ne yapsan olmuyor bazen durumu gibi. ben elimden geleni yaptıkça kayıp giden insanlar ve günler beni gitgide uçlara itiyor. diyorum ki nasılsa başaramadım nasılsa düzgün giden hayatlara ait olamadım, bari en ucundan sindirmeye çalışayım olanları. çoğu zaman başarıyorum bazense lokmalar boğazımdan geçmiyor.
pazar sabahı güzel geçen kahvaltının ardından, cennet bahçemize çıktık ananemle. çocukluğumun izlerini aradım, salıncak kurduğumuz ağaca baktım. üstündeki tüm meyveler çürüktü ve tomar tomar yaprak döküyordu. hiçbir şey eskisine kıyasla aynı olmuyor, yalnızlaşıp çürüyorsun durdukça. ananem reçel yapmaya karar verip beni incir ağacıyla haşır neşir etti sonra. o da kurutmak için nane toplarken söz verdi; bir kavanoz da bana verecek.
bir zamanlar dünya sandığım bahçede kahverengiler artmıştı, sarılar da...
eve döndüm, duş aldım, üzerimi değiştirdim, makyajımı yaptım, saçlarımı kestirdim ve doğduğu günü seven ve bunu kutlayan bir insanın yanına gittim. bütün bu düşüncelerden uzaklaşıp alkole yer verdim kanımda. kahkahalarıma ben de şaşırdım. ellerimi ittim, gözlerimi gömdüm ve içerde kaldım.

böcekk

2009-05-27T05:04:00.000-07:00

olamazzzz!!
balkondaki hıdırellezde dibine dilek astığım bodur gülümü böcek sardı:((
sanki beni sardı o böcekler kaşınıyorum sürekli!

bunları düşünüyorum ki 8 adet finalin çok çok yakın olduğunu unutayım:)

echo

2009-05-25T14:33:00.000-07:00

and if you hear me talking on the wind
you've got to understand
we must remain
perfect strangers

i know i must remain inside this silent well of sorrow.

bloody days

2009-05-24T06:17:00.000-07:00

and i'll hide from the world
behind a broken frame
and i'll burn forever
i can't face the shame

feet

2009-05-20T10:19:00.000-07:00

"gerçek olarak var olmadigim için, yasamda ben yapmacik bir varliktan, bir hiçten ibaretim; sevmeye ve sevilmeye, ancak beni sevmelerini istedigim ve bastan çikarmak suretiyle sevmeye kalkistigim kimselerden ödünç aldigim yapmaciklar ve sahtelikler yoluyla ulasabilen bir ölüydüm."

always too late

2009-05-20T00:27:00.000-07:00

içimde öfkenin dalga dalga yayıldığını hissediyorum. hissetmekten de öte gümbür gümbür geliyor!!! ha kimin suçu dersen de yine kendim, hep kendim. suçlayacak kimsem yok yine de!
belki de bundan bu kadar dehşet, bu kadar şiddetli.

in betweenness

2009-05-19T11:33:00.000-07:00

what say of it? what say of conscious grim?
my fingers are too thin to grab it
i feel scared as night proceeds into loneliness
there is a cigar burn in the blanket
my bed is without a sheet
my hands smell like nuts in the shops
the walls of the house beyond mahogani
i killed the cigarette on a strawberry
i killed the cat when he was on top of me
i could have chopped up myself instead of this
yet my nails are garnets of my body
caution!!!! crime of passion.

susuz

2009-05-14T15:09:00.000-07:00

and i thought i wouldn't have to keep
with you.
hiding.

sabah erken kalkmıştım, gün uzundu duş kısa. sonra gökdelenlere gittim küçük camlı olanlar hani. okul ve sonrası başka bir okul. o sırada telefonum hiç çalmadı. bahçede otururken serindi, beni serinletecek kadar değildi yine de. eve geldiğimde her şey bıraktığım gibiydi, beni bu kadar bekleyip de ses çıkaramamak nasıl bir şey olsa gerek? şu saate kadar hiç sesimi çıkarmadım kimseyle konuşmadım kimse de benle konuşmadı. bu da demek oluyor ki yaklaşık 5 saattir kendi sesimi duymadım. su içerken çıkardığım sesi saymıyorum. 1,5 litrelik su şişesi, sigarası olmayan bir çakmak ve cep telefonum yanımda, karşıda bekleyen yatak dağınık. kendi kokumun sindiği yastıkların kılıfı değişmiş. güneşin eve girmesini engelleyen örtüler çekilmiş. boris bu tarafa bakmıyor, kedi sebebini sormuştu bir akşam, bize doğru çevirip sabahında yine eski haline getirmişti. borisin görmemesi gereken şeyler var hayatta. makyajımı temizledim ama dişimi fırçalamayacağım.

irigaray'den hoşlanmıyorum.

love thy neighbour

2009-05-13T11:16:00.000-07:00

Sit down and all shall happen as you wish.
You turn your face, but does it bring your heart?

Bugün formasyon yoktu, yani bana bırakılmış eşsiz güzellikte bir akşamüstüne sahiptim. Eve gelirken çilek aldım, bir de yeşil elma. Eve geldiğimde aşağıya taşınmaya karar veren yeni komşumun annesinin temizlik yaptığını gördüm. Kapısını tıklattım, eskici geçti kapıdan, çağırdık, eskileri sattık, 7 lira aldık. Sonra ben güzel teyzeciği çaya çağırdım. Dışarı çıktım kek çörek börek aldım. Eve geldim sofra kurdum, sonra teyzecik geldi. Oturduk konuştuk. İnsanlarla iletişim kurmayı sevdiğim fark ettim. Hiç tanımadığım bir insanı evime çağırıp kendi kendime bir öğleden sonra yarattım. Çay tıkır tıkır kaynadı, son iki çay ince belli bardağa terfi etti. Sonra teyzecik gitti, ben çiçeklerimi suladım, gülün neden keyifsiz olduğuna kafa yordum. O an biraz üşüdüm ayaklarım zor yürüdü. Sonra dün gece indirip izlemeye kıyamadığım house md'nin 5.sezon finalini izledim. Finalde Rolling Stones'tan 'As Tears Go By' çaldı. House aklına yenik düştü, tıpkı normal ölümlüler gibi. O bile mantığından sıyrılıp uzaklaştı. Ben peki ben ne yaptım?

it is the evening of the day
i sit and watch the children play
doin' things i used to do, they think they are new
i sit and watch as tears go by.

ane brun

2009-05-08T03:28:00.000-07:00

her remains were spread out like the pieces of a puzzle
it took her 365 days putting them together
the pieces were quite difficult to distinguish from each other
they were tiny and the clear blue sky
went on forever

i think i am out of this place. My pieces belong to somewhere beyond myself.
Everybody should listen to ane brun. She is the best poet i have ever met.
Peace within peace.

incecik

2009-04-28T11:29:00.000-07:00

geçirdiğim şu sınavlı stresli libido öldüren günlerimin tek güzelliğinin de üzerinde düşünmeme izin vermemesi-teşekkür ederim yine de-. pleasure dome nedir ne değildir kısa da olsa görüp bilmek ve yine de ona sırtını dönmek -dönmek zorunda olmak- zorunluluk nedir? nedendir? id peşinde koştururken taklalara gelmek sanırım benimkisi. "işim gücüm sınavım var uzatmayalım artık" diyebilmek ve bunu derken gayet de ciddi olmak, sanki hiç yaşanmamış gibi yine siyah beyaza teslim olmak-tek güzelliğin yitimi-. hayatımdaki tek güzelliği bilerek isteyerek evine gönderdim ben ve şimdi sesimi çıkaramıyorum. yine uzun bir müddet bu soğuk günlerde debeleneceğim -böyle olmak zorunda- neden? sabah kalkıp işe gitmek, sevmeden bir derse çalışmak, içmek varken düz çizgilerde yürümek! ne için hep bunlar? kim için? -şu okul bir bitsin hele- . evet şu okul bir bitsin bişiler yoluna girsin bakarız o zaman.

soğukluk

2009-04-27T03:30:00.000-07:00

"üretiliriz ama eğitilmeyiz, üreticlerimiz bizi ürettikten sonra tam bir kalınkafalılıkla davranırlar bize karşı, tam bir insan yıkıcı çaresizlikle, ve hakkında hiçbir şey bilmedikleri yeni bir insandaki her şeyi daha ilk üç yaşam yılında harap ederler..."

I have built my own pleasure dome. I can live.

its good to have you back again

2009-04-20T11:51:00.000-07:00

travma ertesi sendrom benim bu yaşadığım. verdiğim kararların bende travma yaratması sonucu, ağlamak isteyip içten içe hıçkırıklara boğulup sesimin çıkmaması gerçeğiyle beraberim bugün.
işin ironik tarafı ben bu adamla oturup Masumiyet'i izledim. Defalarca kader mi seçim mi sorusunu sorarak canımı yaktım. Benim seçimimdi ve beni ezdi, eylemimin ağırlığı altında nefessiz kaldım en kötüsü de sessiz kaldım. Dikkatimi toparlayamıyorum, ders falan yalan oldu.
Başıma gelenleri ben kendi ellerimle yarattım. Ben ki ben en ince detayına kadar planlı programlı yapan, hep hesap kitap yapıp işleri kurup kurup kotaran ben belki de hataların en büyüğünü yapıp bir anlığına vazgeçtim hepsinden. Yine hüzünlü eksenlerimin peşindeyim.

flashbacks of a fool

2009-04-13T11:58:00.000-07:00

yine ayaklanmalar içindeyim blok, bugün yine öğretmenlik stajına gittim ve de yine aynı geyikleri çeviren ve de ben ölsem bile bu muhabbete devam edecek saçmasapan insanların içinde sıkıldım sıkıldım... onlar gibi olur muyum bir gün hissi bile korkunçtu. garip ama hiçbir tatmini olmayan dünyanın en gereksiz işi olan e-kolay günlerimde bile bu kadar sıkılmıyorum. herneyse stajdan sonra koştur koştur üniversiteme gittim. harold pinter ve absürd tiyatro günlerinden sıra old timesdaydı. oyunu okumadım ama iyi bir şeye benziyor en azından kadının arzu nesnesi olması ve dolayısıyla bakılmaya müsait olmasını lacan'ın mirror stage kavramıyla açıklama girişimlerinde sonra hocanın sınıfa şöyle bir bakıp "where is god? we've lost belief in certanity. what is a family after all?" dedi ve ben yine pat pat pat çarptım yerlere. yani tamam olmasınlar gerçekten böyle kavramlar olmasın ama ben olduğunu varsaymaktan hoşlanıyorum. hayatı bu kavramlar yoluyla hissetmekten korkmuyorum. bir aileye sahip olmanın kesin ve net olarak mutsuzlukla eşdeğerliliği bana göre yok. tanrı olsa da olmasa da İsa çarmıha gerilirken sesini çıkarmamış da olsa ramazan bayramını kutlamayı seviyorum.
belki de hala rollerin değişmediği kadının kadın olduğu erkeğinse erkek olmanın gerekliliklerini yere getirdiği günlere dönmeyi istiyorum. bozulmamış geleneksel olanın bana iyi geleceğini düşünüp kendimi avutuyorum. bilmiyorum blok.

if there is something that i might find
look around corners
try to find peace of mind i say
where would you go if you were me
try to keep a straight course not easy

dumb

2009-04-12T00:16:00.000-07:00

bir pazar sabahı evde yapayalnız olmak ve de kimsenin gelmeyeceğini bilmek. bütün gün kapı çalmayacak ve de kimse aramayacak. bütün bu hislerden kurtulmak için ordan oraya savurduğum hayatımın kaçamadığı bir an. uzun ama daha çabuk geçen haftaiçi günlerine karşılık evde geçirilen pazar beni üzmeye yetiyor. bundan sebep pazartesileri ayrı bir hüzün insanı oluveriyorum. boş boş izliyorum etrafı sonra salı geliyor ve bölünmem gereken yerler kendini gösteriyor, çarşamba iyi ki böyle hareketli bir hayatım var yaşasın hezeyanından sonra, perşembe biraz yorgun geçiyor. cuma ise gaza gelmiş bir şekilde süper ötesi geçiyor, yorulmak nedir bilmiyorum. sebebi ise pazara yakınlaşmam olsa gerek. cumartesi ise benim için dur durak bilmemek günü. temizlik, çamaşır, evle ilgili türlü zahmetler ve akabinde sokaklara kavuşmam. yani her günün bana ait olmayan türlü türlü geçinme yolları var. bir tek pazar benim insafıma bırakılmış ve ben onunla ne yapacağımı bilmiyorum. mesela ders çalışabilirim, acaba çalışabilir miyim? 6.sınıfların sınav sorularını hazırlayabilirim? acaba mutlu olabilir miyim?
bir an için bugünü de kendimden başkasına adamalıyım düşüncesi gelip geçti.
neden kaçıyorum ki bu kadar?

high

2009-03-31T12:52:00.001-07:00

ayaklarım ayağımın altından kayıyor ve bu günü kaydetmek istiyorum!

blog lan!

2009-03-23T12:34:00.000-07:00

Blog lan! Bak ne diyorum; şu okul bitse de gitsek diyorum lan! Bıktım hacı bugunkü Absurd Theatre dersinden sonra "eeee peki sonra?" dedim. Sisiphos miti, varoluşçuluk, surrealizm şudur budur. Okuduk hacı hepsini çoktan geçtim o tribi yani. Evet sisiphos'un kendisi benim ve evet kimilerine göre anlamsız da olsa ben kayamı taşımaktan mutluyum. Esas taşımak istemediğim zamanlarda yanlış giden bir şeyler var! Heidegger, Kirkegaard, Sartre kişilerine yönelik ilk gençlik hezeyanlarımı atlatalı çok oldu. Hayat 21 yaşına gelene kadar tolere edebiliyor bazı kavramları sonraysa çat çat gerçeklere yamanıyorsun ister istemez. Okunanların ve hazmedilemeyenlerin kişilik üzerinde oynadığı oyunlar akıl almaz ve gerçekdışı. Hayat var olum dışarda çatır çutur yaşıyor birileri, insanlar üretiyor. Hala existentialism nedir peşindeyiz! Yaşa ve görden kimse dem vurmuyor nedense, uzaktan atıp tutmak hoş geliyor. Bir gerçek var ki o da insan olmanın gerektirdiklerini arasında teorinin yeri pratiğe göre mini poşet konumunda. Yani demem o ki ileriyi görmek lazım ve ilerleme kaydetmek lazım. Bu sene film festivaline gitmiyorum ve gitmediğim için de kendimi eksik hissetmiyorum. Yapacak başka işlerim var, vakit ayırmaya yeltenmiyorum bile. Belli kalıplara uymamış gibi mi duruyorum? Durayım ben böyle o zaman çünkü böylesi daha güzel! Entellektüel kavramının içini dolduramayan insanlarla aynı kefeye konmak istemiyorum daha fazla. Ne takım ortamlar olduğunu açık ve net gördüm, bizzat deneyimledim. Daha elle tutulur olanla haşır neşir olmaya karar verdim. İlkel gibi mi göründüm birden kimilerine?

Mr.Darcy ile karşılaşmak

2009-03-16T12:37:00.000-07:00

Şimdi bu blogu kimse okumadığına göre istediğim gibi saçmalayabilirim değil mi?Eet niahahah!
Bugün öğretmenlik mesleğine attığım bebek adımlarını biraz daha geliştirip bildiğin ders anlattım çocuklara. O kadar kendimden bir emin şekilde 7 yaşındaki çocuklara 'mother,father,sister,brother' dedirttim ki bu güvene kendim bile şaşırdım. Nasıl şaşırmam ki:) Beni tekrar ederlerkenki hevesi gördükçe kendimi cacık sanma hissim tavan yaptı! Sonra saatleri öğrettik mini mini 4.sınıflara. Öğrencilerimden biri bana 'öğretmenim çok güzelsiniz' dedi:):) tavan tavan egoya gel ben bir Afrodit'im 10 yaşındaki küçük bir kızın gözünde. Tanrım öğretmenlik onaylanma hissiyatına bire bir. Sonra çıkışıma Nesli geldi (Nesli kim? O bir Sedakurtaran) ve Kanyonda buluştuk. House Cafe ortamlarına akıştan sonra (Zengin mi sandınız ayol, Nesli ödedi bir adet Choco Lattemi), çıkıştaki çiçekçide çiçekleri kestikten sonra evime doğru yola çıktık. Hergün önünden geçtiğim çiçekçi teyzemden yılın ilk sümbüllerini son 5 ytl'm ile aldıktan sonra Neslicanımla Kızkulesine baka baka evime yakın esnaf kahvesinde Türk Kahvelerimizi yudumladık. Para yok pul yok yine de güzel yaşıyorum sanırım, yani 1 ytl'ye deniz manzaralı bir kahvede türk kahvemi içebiliyorsam napaım parayı pulu!!!peh peh!!
Sonra yenibiriş.com sayfalarına aktık nafile. Yola çıktık YTÜ'ye doğru ve ben fırının önünde Mr.Darcy ile karşılaştım. Aradan geçen 200 yıldan sonra kendisi eflatun renkli kravatı ve takım elbisesiyle göz alıcıydı her şekilde. Benim gibi low connections insanı için fazlaydı ve de sanırım belki de bir daha göremeyeceğimdi. Ama blog bak sana diorum Mr.Darcy does exist!!! Bir myth değil yani! Ve gerçek gerçek diye bağırınınca eve dönerken uğradığım markette elektriklerin gitmesi, zifiri karanlıkta evin ve kapının yolunu zor bulmam, mumları yakmam, tek başıma mum ışığında akşam yemeğimi yemem...
Jane Eyre okumaya gidenzi! Kendimi suddenly Mile Leigh filmi Happy Go Lucky insanı gibi hissettim:):)

tembellik ve ince çizgi

2009-03-15T12:09:00.000-07:00

ve seda lost belasına yenik düşer ve paşa paşa izler. hatta izlemeyi o kadar abartır ki uykuyla uyanıklık arası bir kıvamda yaşamaya başlar. uyu uyu uyu izle izle izle uyu uyu uyu şeklinde geçen bir 48 saatten sonra aklıma gözümün önünde patlayan şimşek geldi, dur açıklıcam:
şimdi ben yine balkonumdaki kedi ailesine olan merakımdan dolayı mutfak balkon perde üçlüsü civarlarında gezinirken perdeyi açmamla gözümde bir parlamalar bir geçici körlük durumu ve daha bu ne lan kısmını atlatamadan yerin olanca şiddetiyle zangırdaması. sonrsı yusuf yusuf yusuf, bilseydim gözleri lazerle çizdirmezdim sinan göker amcama, paşa paşa şimşek çakmasına razı da olurdum neticede etki aynı etki
bu arada balkonumdaki kedi ailesinin en cabbar üyesi uzun tüylügillerden osman oğlu şerafettin uçanı kaçanı yoklamaya devam etmekte. kendisine bu libidoyu kimden aldığını sormak isterdim. yakında her yer kendisine benzemesinden korktuğum çocuğuyla dolcak.
evi karınca basmasıyla ilgili olarak da örümcek karşime şükranlarımı sunuyorum. evin en stratejik noktasına ördüğü ağlarıyla bütün karınca dostlarıme elveda demiş bulunmaktayım. they're trapped around her web:)
well, sanırım miles davis'in ötesini görememekteyim. müzikle olan ilişkimi kendisiyle sona erdirdim çünkü ondan sonra dinlediğim hiçbir şeyden zevk alamaz oldum. bıraksan bütün gün ve gece durmadan dinlerim ama direniyorum!
Çocukluk sanrılarıma ve kabuslarıma zemin olan Jane Eyre'i okumaya gidenzi, laf aramızda ama artık pek de etkilemediğini fark ettim bu romanın beni. kesmiyor yani ufak ufak kaytarıyorum...

egocentric

2009-02-27T17:00:00.000-08:00

herkes çok güzel herkes çok akıllı herkes çok haklı ve bir benim suçlu. saçmasapan küçük insancıkların hesaplarına yenik düştüm. gerçeğin en yalın haline kimseyi inandıramadım. kimse gerçeğe inanmayı tercih etmedi, kendini oyaladı çoğunlukla ve gerçek bir tabak çilek şeklinde burunlarına yaklaşınca, yediler fakat hazmedemediler. daha derine hep daha derine inip en ilkel olanla burun buruna gelmeyi bir türlü kendilerine yediremediler. neticede ise gerçeği görebilenler mutsuz oldular, yalnız kaldılar, dışlandılar ama kendilerini oyalayabilenler yaşamaya devam ettiler kahkahalarını savurarak. mutluluğumu ve özsaygımı bir yalana emanet etmektense hep derine ve daha yakına giden sonu hiç de güzel olmayan sarmalda kaybolmak istiyorum. ordan çıkamadan kaybolmak daha da içeri girmek nihayetinde felç olup hareket etmeden kalmak istiyorum. o en derin yüze tokat gibi çarpanı tüm cesaretimle kucaklayıp o an orda takılıp kalmak istiyorum. hareketsiz bilinçsiz kalana dek sıkışıp kendi etim kanayana ve o kanı içmek zorunda kalacağım güne dek bu bilincimden kopmayacağım.

beklenen anane yardımı

2009-02-25T06:39:00.000-08:00

yiyecek ve nakit stoklarını tüketmiş, ruhsal açıdan da sınırlarımı çoktan zorlamışken kapı çalar,
anane gelir elinde poşetlerle. karşılıksız sarılır, öper ve güzellik üfler yüzüne. evi toplar, bulaşıkları yıkar, karşilık beklemeden atkısını sarar ve gider.
pencereden baktım giderken böyle bi devotion imkansız gibi geliyo bana. yani kim kime yapar böyle bir şey? ben yapamicam sanırım, o çaba ve mücadele hissi benden kopup gideli çok oldu hatta tanıdığım insanlarla karşılaşınca selam vermemek için önüme bakarak yürümeyi öğreneli de çok oldu. yalnızlaşmak mı yalnızlaştırılmak mı benim hastalığımın adı?

formasyon

2009-02-23T14:37:00.000-08:00

formasyon nedir? insan psikolojisi üzerine olan etkisi nedir? benden öğretmen olur mu yoksa oldurulur muyum? altın bilezik toplumsal dayatmaları, eli yüzü düzgün öğretmen kız prototipi derken adeta bir postmodern köle kadına dönüşmem ve hani nerde benim enginlere sığmam taşarım yönüm, varoluş bunalımlarım? insanı kendisinden nefret etmeye yönelik eylemlerden birisi de budur işte sevmediğin olmak bile istemediğin eleştirdiğin her şeyi hiçe sayıp bir boyun eğmece bu formasyon. usul usul senden istenilene boyun eğmek, kendinle çelişkiye düşmek sürekli bir bulantı ve de beyin sulanması yaşamak. senelerdir eleştirdiğim sistemin en önemli temsilcisi olan öğretmenlerden biri olmak, bu şekilde yaşamak, 2009 ylında hala çalıkuşu olmamız beklentisi derken kişisel mutsuzluğumun en dibindeyim. henüz 21 yaşında hiç eyleme geçmeden sürünmeden beklentilerimi gerçekleştirmeye bile çalışmadan geldiğim nokta budur. lanet olsun dememeli de ne demeli bu yolumdaki hain emele?

rüyada mazhar alanson görmek

2009-02-22T04:33:00.000-08:00

ben peter sellers'ı pek tanımam, bundan da gocunmam. spontane esprilerime karşın sense of humourdan da sınıfta kalırım. velev ki rüyamda sahnede peter sellers vardı ve güzel sesli bir zenciydi burdan gerçekten de tanımadığım kısmını anlıyoruz. konser alanında özel bir bölümüm varmış benim ve yan masada da babazula üyeleri oturuyormuş, yalakalık yapıp kendime bira ısmarlatıyomuşum o derece.
velhasıl-ı kelam mazhar alanson elinde bir broşürle gelir bunu kim istiyor der ben de 'çok zor durumdayım mazhar abi bana ver' diyorum. Sonra mazhar kişisi sol elimi kendine doğru çekip elime yanan bir şeyle noktalar çiziyor böyle sigara yanığı gibi noktalar ve canım yanmıyor. biraz sonra bu noktaları birleştiryorum ve ortaya bir adet yılan çıkıyor avucumun içinde yılan var!!!!
saykıdelik demişken bu benim normal ruh halim yan etkisizzzz€::7(:9

new dawn always fades

2009-02-21T09:39:00.000-08:00

şimdi, burada oturuken üstüm başık giyinik hem de
ne istediğimi anlamanın getirdiği yük beni yenerken
sahneleri umursamadan değiştirmeye meyilli olmam yüzünden
suç olmaması gereken her şeyi üzerime alıyorum.
kalabalık dağınık gürültülü gecenin ardından
yine geceye dönmeye karar verip, dönmüyorum
ellerim ve bacaklarım üşüyor, yanık kokusu geliyor yine de
ileri al başa sar ileri al başa sarma lütfen
bütün gecelere giden yolları asfaltlamak gerek
pürüzsüz siyah yollarda suçsuz ilerlemek
kalbimin damarlarında gezinen hastalığı hissedebiliyorum
ileri saramıyorum.

blogger grim

2009-02-21T06:56:00.000-08:00

Sibel'den bana hediye edilmiş olan bu blog'a sürekli bir şeyler karalayacağıma söz veririm.